tijdtussendoor

Academie donderdag.

2012-02-09T21:14:00.004+01:00

Op het eerste gezicht. (2)

2012-02-07T17:56:00.018+01:00

Normaal gezien is het pas over een paar dagen tijd voor het eerste zicht maar ik wilde zeker zijn dat er witte tuin foto's in deze reeks zitten. Nogmaals aan Anne Tanne voor haar geweldig initiatief.

Zie al die kleine kopjes. Voorbodes van de lente en nu stil in de sneeuw.

Het liefst zou hij heel de dag binnen zitten. Warm op zijn wollig dekentje maar dat is buiten zijn baasje gerekend. Daarom gaat hij maar wat met zijn rug naar mij zitten. Zodat ik goed zie dat het buiten zijn heel erg tegen zijn zin is.

De groentetuin in witte rust. De prei laat zich nog een beetje zien maar voor de rest is het er algemene stilte. Ik las hier en daar van mensen die al aan het voor zaaien zijn. Hier nog niets van dat alles. Begin maart geef ik meestal het startschot voor een nieuw tuinseizoen.

Een raar fenomeen in de voortuin. Een hyacint die genoot van een warme herfst maar nu waarschijnlijk zo geschrokken is dat ze een beetje achterblijft in groei.

De rest van voortuin.

Even inzoomen op de beukenboom. Moeder merel houdt zich klaar en blijft in de buurt.

Maar hopen dat onze Toscaanse jasmijnen het blijven volhouden in deze barre koude.

De seringenboom ziet er nog hetzelfde uit. Vol verwachting dus... net als ik.

Zijn.

2012-02-06T17:50:00.004+01:00

Zijn hoofd steekt een klein beetje boven het deken uit. Het grijs kleurt wit de laatste weken. Mijn hoofd laat mij in de steek, zegt hij, nadat hij moeizaam uit bed gekomen is. Ik heb mijn beste tijd gehad, en hij zucht.

Ik zie het ook. Die grauwe kleur en die broze bewegingen. Niet goed wetend wat zeggen, kijk ik buiten naar de vogels die af en aan vliegen. Bijna geen eten meer, zegt hij, nadat hij mijn blik gevolgd heeft richting voederplank. Verlangend om buiten te gaan en de natuur in te trekken. Maar die trombose en de gevolgen ervan kluisteren hem aan bed. Het bloed en de aders waardoor het vloeit, zijn niet goed meer. De koude maakt dat het vlug ijl wordt in zijn hoofd en rustig binnen blijven is het doktersadvies. Hij wordt er niet vrolijk van. Dat begrijp ik.

Mijn vader en ik waren niet altijd de beste vrienden. En dat is nog zachtjes uitgedrukt. Ik deed er jaren over om te komen waar ik nu ben. Te aanvaarden wat is en vooral wat er niet was. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is: geen ’waarom’ vragen stellen en mijn kwaadheid laten genezen. Dat is niet vanzelfsprekend, al dat verwerken.

Thuisgekomen vul ik de voederplank opnieuw. Wandel door mijn witte tuin. Ik roep Mats de hond en samen stappen we de velden in waar hij met zijn zwarte neus diep in de witte sneeuw graaft. En dan luidop niest en mij verbaasd aankijkt.

Terwijl ik wandel, voel ik dat verlangen weer. Om het verleden te herschrijven en niet om te verwerken maar omdat het een verhaal zou kunnen zijn. Ooit zal ik een schrijfhuisje en veel tijd vinden. Na mijn academiejaren en mijn dromen over op het paard galopperen door de bossen.

Laat ik nu maar eerst een wijntje uitgieten en wat huis opruim werk doen. En uitzien naar een rustige thuis avond. Ik wens voor u van hetzelfde...

Meditatief moment op zondag.

2012-02-05T16:46:00.001+01:00

Donder en vrijdag.

2012-02-03T16:52:00.003+01:00

Gisteren had ik een drukke academiedag. Maar altijd inspirerend, dat weer wel.

Geen kleur meer buiten, alles wit. Het maakt wel dat de buitentemperatuur iets minder koud aanvoelt. Niet meer zo bitter. Mijn stappen maken een krakend geluid op de verse sneeuw. De zoon vertrekt naar Oostenrijk vanavond, en gelukkig heeft hij wel winterbanden en zo maar toch zal ik blij zijn dat er morgenvroeg een bericht is dat hij veilig aan zijn snowboard vakantie kan beginnen.

Wanneer ik thuiskom is het huis nog stil en netjes omdat iedereen zo veel weg is de laatste dagen. Ik warm het restje knolselderpuree op. Dan maak ik pannenkoeken deeg. Ze mogen best wat stevig zijn en daarom gebruik ik spelt bloem. En ook al zeggen ze dat het zo slecht is, toch strooi ik er wat fijne witte suiker op. Voor de rest mag bij mij alles zonder zoet maar een pannenkoek verdient een extraatje.

Ik lees erbij wat de zus schrijft. Vanaf nu elke week op donderdag in de Morgen, en geniet ondertussen van de stilte in huis.

Een dak voor iedereen.

2012-02-02T23:05:00.003+01:00

Koud, maar dat moet ik u niet vertellen. Wanneer ik de garage uitloop op weg naar de achterdeur, val ik bijna over Mats, de hond. Hij kan niet snel genoeg in zijn binnenmand liggen. Als ik over zijn hoofd wrijf, voel ik de koelte aan de buitenkant van zijn oren. Maakt ze nog iets zachter dan anders.

De wetenschap dat zelfs mijn hond niet buiten moet blijven, is een actuele bedenking deze dagen. Ik ben eigenlijk wel geschrokken van het aantal mensen dat echt op straat slaapt. En over de woorden gisteren op de radio dat het in de zomer wel mee zal vallen maar niet in de temperaturen van de laatste dagen. Logisch wel maar mij lijkt het zelfs bij redelijker weer ook niet echt leuk.

Het houdt mij echt bezig. Geen dak boven het hoofd, en geen plek om koffie te zetten. Volgens mij kiest er niemand echt om op straat te gaan leven. Waar blijf je dan als er de behoefte is aan rust op een veilige plek? Dat liggen onder een dekentje en dat ronddraaien onder een dekbed van flanel?

Op weg naar Compostela leerde ik een pelgrim kennen die met zijn hond niet binnen mocht in de herberg. Hij legde zich te slapen in het voorportaal van een kerk. Ik vond het vreselijk om hen daar achter te laten en bleef hen dan ook zo lang mogelijk gezelschap houden. Ik herinner me dat ik die nacht ook niet goed geslapen heb.

Ik hoop dat de mensen die ons land besturen zich eindelijk bewust gaan worden van het grote probleem van die veelheid aan mensen zonder perspectieven. Laat het ons alstublieft menselijk houden waarbij ik dan toch hoop op tenminste de basisbehoeften voor iedere mens. Maar ik wil wel begrijpen dat het probleem ook voor hen die besturen onoplosbaar lijkt.

Redelijk ontmoedigend om dat vast te stellen.

Tijdtussendoorlijk betoog.

2012-01-31T17:26:00.003+01:00

Het hele debat gaat zeker niet aan mij voorbij. De toekomst kleurt in mijn gedachten niet zwart maar zorgen maak ik me wel, toch een beetje. Nog meer over de toekomst van mijn kinderen, die ik nu al keihard zie werken om te voldoen aan de zware eisen die gesteld worden in het universiteitsleven en aan het begin van een loopbaan.

Zelf werk ik 25 jaar in de sociale sector. Eerst full time. Met twee jonge kinderen, een man die er bijna nooit was omwille van zijn baan en zonder auto, probeerde ik alles zo goed mogelijk te organiseren. Toen ik de kans kreeg parttime te gaan werken, was dit een verademing. Nu sta ik op de lijst om meer te werken omdat ik daar op dit moment de ruimte voor heb.

Ons leven was een aaneenschakeling van plannen en uitvoeren, op de maat die we zelf speelden. Bijna ben ik geneigd te denken dat we geluk hadden. Met een goedbetaalde baan, een gezond lichaam en kinderen die zonder zorgen groot konden worden. Het leven gaf tot hier toe geen onoverkomelijke problemen. Het leven zo goed mogelijk leven is bij mij altijd de maatstaf om te kiezen. Dus werkte ik naar mijn mogelijkheden. Voor mij is een maatschappij waarin iedereen zijn eigen steen, op welke manier ook, kan bijdragen vrij dicht leunend aan het ideaal.

Maar er zijn tal van voorbeelden in mijn omgeving van wat pech en of verkeerde beslissingen kan doen met je levensomstandigheden. Schulden die zich ophopen door gezondheidsproblemen. Een scheiding die doet terugvallen op het minimum. Als je plots zonder werk valt en het maar niet lukt om een andere baan te vinden. Als je omwille van geweld en oorlog vlucht uit je eigen land en in het ‘beloofde land’ op straat moet gaan leven. Vele voorbeelden zoals deze. Belanden in de kansarmoede geeft natuurlijk geen ruimte om te denken over hoe ze het aan de top zouden kunnen beslissen. Dan is elke dag er één van overleven. Ik moest dat nooit doen, overleven.

Gisteren ochtend ga ik zoals altijd mijn kaart in de tikklok steken. Een vakbondsvrouw spreekt me aan: Ja, eerst tikken en dan ga je maar binnen voor een koffie met koek terwijl we kunnen praten over de maatregelen die de regering aankondigt. Het is er vrij rustig, in het lokaal van koffie en koek.

Ik luister even naar andere mensen met groene en rode vestjes. Vurig doen ze een betoog: willen we terug naar vroeger waarin we met te weinig personeel teveel moesten doen, inleveren van de verkregen rechten met betrekking tot loopbaanonderbreking en pensioen? Mensen op de barricade, ze moeten er zijn, maar ik blijf hun vastberadenheid fascinerend vinden.

Ik kijk rond en zie niemand van mijn collega’s. Ik denk aan de 10 bewoners die we uit bed zullen halen, medicatie geven en de nodige zorgen toedienen. Die we een gezinsvervangend huis en thuis moeten bieden. Ik neem maar geen koffie en laat het hoge woord aan anderen over. Ik voel me niet geroepen om mijn mening te profileren.

De koning roept iedereen op om zijn of haar best te doen. Ik weet zeker dat dit voor velen de evidentie zelf is. En ook zoals velen proberen we rustig en in vertrouwen af te wachten.

Even een woordje achterna. Ook ik vind dat de dotaties voor het koningshuis gigantisch zijn en ik hoop dat er ooit iemand zo ver zal geraken dat aan deze toestand een einde kan komen. Zelfs voor koningen kan het heel wat minder. Dus als hij vraagt om allemaal ons best te doen, horen daar eigenlijk ook koningen bij, als je het mij vraagt.

Nachtwandelen.

2012-01-29T13:07:00.004+01:00

Koffie met een wazige ochtend blik op de tuin. Ik heb een thuisbroek aan en een vogelnestkapsel. De wasmachine draait al rondjes en ik die rustig wacht tot hij uit gezwierd is. De huisgenoot op weg voor broodjes en koffiekoeken. Zondag dus, en rustdag meer dan nodig.

Een trombose aan de hersenstam klinkt door mijn telefoon. Iedereen is geschrokken maar het belangrijkste is dat het allemaal juist op tijd was en het dus ook goed komt. Mijn vader kon zich op de spoed al druk maken over het feit dat zijn olijfbomen binnen moeten omdat ze geen vorst aan kunnen. Toen wist ik dat het goed kwam en schrok ik van de kracht van de medicijnen.

Gisteren wandelden we door Turnhout by Night. De wandeling van tien kilometer door de straten waar ik al zo vaak door fietste of met de auto reed. Ik zie en ervaar de stad helemaal anders.

Op het eind brand ik een kaarsje in de kleine kapel vlakbij de grote markt. Ik kom er nog wel eens op andere dagen ook en wanneer je de grote poort dichtdoet, ebt het geluid van de stad weg. Een oase van rust omgeven door de mallemolen van het leven van alledag. Ondanks mijn koude billen, voel ik de rust binnenstromen en kan ik de emoties van de laatste dagen een plaats geven.

Woensdagschrijven.

2012-01-25T16:56:00.003+01:00

U kunt het wel denken dat de pot soep enorm was en iedereen er gretig van gegeten heeft. Volgende week graaf ik nog eens door het pastinakenbed. Waarschijnlijk voor het laatst.

Terwijl er in mijn hoofd nog honderd en één ideeën borrelen, heb ik gisteren het laatste blad voor dit trimester aan mijn port folio gevoegd. Voor nu is het af en mag het beoordeeld worden. Documentatie en mijn eigen tekeningen, voorzien van de nodige commentaar.

Morgen zit ik de ganse, lange dag in de academie. In september 2011 begon ik aan mijn zelfportret. Nu is het klaar om in gips te worden afgegoten. Nadien ga ik het behandelen zodat ik het buiten en in de buurt van mijn groentetuin kan zetten.

Dit schreef ik aan mijn docenten over de voorbije maanden:

Dat onze eerste opdracht dit jaar een moeilijke zou worden, daar was ik me van bewust. Nog vakantie nemen aan het begin van een nieuw schooljaar, was ook al geen goed idee.

Ik zette mij aan het tekenen en maakte hier al een eerste fout. Te weinig en niet intensief genoeg tekenen maakt dat je in het proces van boetseren ook dingen niet ziet.

Omdat ik druk voel en ik als enige aan het tekenen ben, doe ik een eerste opzet. Het wordt geen succes en tot aan de volgende academieles blijf ik piekeren en breek dan alles weer af.
Opnieuw beginnen. Ik probeer te denken aan de raad over: hoe beginnen?

Klein en van binnenuit opbouwen. Denken aan hoe de schedel is. Jukbeenderen, neus, ogen in het midden. Opbouwen in zijn geheel. Grote lijnen aangeven. Afstand nemen en kijken, afstand nemen en kijken. Kijken naar afstanden. Denkbeeldige lijnen trekken. In het juiste licht gaan staan zodat je de schaduwen en negatieve ruimtes goed kan zien.

Bijkomend probleem is dat het een zelfportret moet worden en dat ik er dan uiteindelijk ook een beetje op moet lijken, denk ik dan.

Van in het begin maak ik van mezelf een streng en lelijk kijkend iemand. Mijn mond staat te ver vooruit en tot op het einde krijg ik dit niet goed genoeg. Mezelf beeldend maken lijkt een onmogelijke opdracht. Het rare is dat ik al jaren naar mezelf kijk en toch niet de juiste expressie aan het gezicht kan geven.

Nu staat het te wachten om af gegoten te worden. Even overwoog ik om er nog eens stevig het mes in te zetten. Maar voor mij is het af. Het was een leerrijke opdracht. Zowel voor mijn persoonlijke als artistieke groei.

Soep op mezelf.

2012-01-24T09:03:00.001+01:00

Het loof is allemaal weg en daarom ga ik met mijn riek voorzichtig door het pastinakenbed. Ze komen tevoorschijn en ik die daar helemaal blij van word. En nog altijd verwonderd over wat er groeit in mijnen hof. Van de schaarse vorst worden pastinaken lekker zoet en dat proef je aan de soep die ik ’s avonds op tafel zet.

Ik stoof goed wat ajuinen aan en voeg daarna de pastinaken erbij. Samen goed wat zweten in de pot met kurkuma voor smaak en kleur. Dan gaat het deksel van de drukketel erop en binnen de kortste keren kan de soep gemixt worden. Ik voeg er nog kokosmelk aan toe en strooi koriander voor de afwerking.

De huisgenoot is te laat voor het eten. Daarom zit ik in een stil huis al soep te eten omdat ik niet kan wachten. En 'mmm' te zeggen tegen mezelf…

Maandag.

2012-01-23T09:26:00.010+01:00

De gordijnen laat ik nog maar even toe. Er hangt teveel koude achter en ik zit nog in mijn kamerjas wakker te worden na een weekend werken. Dan is de maandagochtend er om wat te lezen en schrijven, met koffie en lang treuzelen en al.

Zondagochtend voelde ik nochtans iets van prille lente. Met een zachte nadruk op pril. Het melancholische gezang van een merel klinkt me tegemoet als ik de achterdeur buitenga. Ik kijk even de donkerte in en voel het. Een eerste teken, van nieuw en vol verwachting en zon en licht en… Laat ik ook maar niet te hard van stapel lopen.

Ik ga ook maar weer eens wat positiever zijn, vertelt ze me, terwijl we op het werk even pauze houden. Het kleine meisje houdt ons gezelschap en onderzoekt nauwlettend mijn oorbellen terwijl ze op mijn schoot wat heen en weer wipt.

We hadden een grote evaluatie vergadering en van te voren had ik me goed voorbereid van binnen. Ik zou het zeggen. Dat de werkdruk te hoog is en dat er niemand lijkt te luisteren. Het gevoel van je werk niet goed genoeg te doen omdat je jezelf voorbij loopt.

Weloverwogen deed ik het. Met een stevigheid in de stem en met nadien een voorspelde opgeluchtheid. Ik voel de energie en motivatie terug komen en probeer mijn collega’s op die manier te beïnvloeden.

Vandaag is er dag van academie werk en lekker koken. Vanmiddag word ik op een pannenkoekenfestijn getrakteerd. Mijn grootmoeder bakt ze in een oud pannetje in haar kleine huisje op het Begijnhof. En een flesje met wat zelfgemaakt alcoholisch zal ook weer klaar staan. Ik ken dat.

Donderdag, academiedag.

2012-01-20T09:23:00.004+01:00

Een ruwe schets van een oudere dame, die de hele dag trots in de verte keek in één en dezelfde pose. Haar henna haren schitteren zelfs in de koele buislampen van het lokaal. Maar dat kan u natuurlijk niet zien.

Voor mij was het weer een leerrijke dag. Volgende week wordt deze opzet beoordeeld en dan verdwijnt de klei weer in de grote molen, wachtend op een volgend portret.

Op een ander.

2012-01-17T09:19:00.003+01:00

Het huis waarin zoon zijn spaarcentjes investeerde is helemaal klaar. We schilderden en poetsten, frissen vooral op. Met vier stukken plakband heeft hij de oranje plaat ‘ te huur ‘ bevestigd. Zo kan hij nog wat onder het ouderlijk dak wonen en verder sparen aan zijn toekomst. We vinden dat goed. Zoals ik nog al zei: we leven goed samen.

Laat de huurders maar aan mij over, had ik hem overmoedig voorgesteld. En zo stond mijn nummer op de plaat en kort na het ophangen was daar de eerste potentiële huurder en een afspraak.

Ik doe de voordeur open en daar staat ze: een kleine, pittige Surinaamse dame.

Vooraf hadden we erover gepraat. We wilden vooral mensen die graag in het huis wonen en er zo ook zorg voor dragen. Ook heeft zoon graag dat de huur netjes betaald wordt want dat is natuurlijk het hele plan. Ik durf het bijna niet schrijven omdat het mij niet eigen is maar buitenlanders vonden we ook wel een beetje gedurfd. Vooral betreffende betalen eigenlijk.

Er kwam een bende huurders. Een groot gezin met een hoop spullen en een alleenstaande vrouw met drie kinderen, die alles op stelten zetten tijdens de rondleiding. De man uit Amsterdam die het in België wil maken. En een heleboel anderen waar ik al de kriebels van kreeg bij het eerste contact.

Maar ik wilde mijn intuïtie volgen, dat vertelde ik zoon en dat hij me daarin volledig vertrouwde.

Vanaf volgende maand wordt er dus Surinaams gekookt in het huis van zoon. Haar Belgische man is heel wat ouder maar ik denk dat ze goed voor elkaar zorgen.

Ik weet het. Er zijn heel wat horrorverhalen over huurders. Maar vertrouwen op mijn intuïtie dat het goed zit, maakt toch dat ik gerust ben. De huisgenoot en ik krijgen nu weer tijd voor onze eigen plek. Een overdekt terras met een bloeiende druivelaar is maar één van de dingen...

Bloemekesdag.

2012-01-16T09:18:00.005+01:00

Acht januari, 2008. De dag waarop ik mijn eerste bericht op tijdtussendoor schreef. Elke dag opnieuw woorden gieten in een miniverhaaltje. Er was geen dag zonder mijn dagelijkse ‘tijd tussen door’. Bijna liet ik deze heuglijke herinnering voorbijgaan.

Ik ben nog eens gaan lezen in de tijd. Fascinerend hoe je leest dat de tijd alles naar haar hand zet.
Het zit als de dag van gisteren in mijn gedachten. Die eerste lege pagina, nieuwgeboren woorden en de eerste keer ‘publiceren’. Toen ik voor het eerst een reactie ontdekte was het hek van de dam en ik helemaal verkocht voor het blog gegeven.

Nog altijd vind ik het fijn om te kunnen schrijven. Vaak ontdek ik door het gewone schrijven dingen over mezelf en het leven. Ik heb het gevoel dat sommige lezers mij hierdoor zelfs een beetje kennen. Mijn gezin, tuin, tocht, werkzaamheden. Alles een beetje gedeeld op deze manier.

Deze woorden schrijf ik terwijl de tuin vorst overgoten is. De zon komt op en mijn wandelschoenen lonken.

Ik wil het u graag vragen. Het reactieluik is helemaal voor u en ik die vol verwachting elke keer weer kom kijken vandaag op mijn...
’ tijdtussendoor in de bloemekesdag’.

Warme groet!

Terwijl de bomen smeulen.

2012-01-15T00:48:00.003+01:00

Terwijl ik met Mats de avond inloop, zie ik van ver de grote rookpluim. De kerstbomen uit het dorp verlichten sportvelden en ver daar buiten. De huisgenoot en ik waren meer voor een avond op de zetel onder een deken. Waar ik nu nog lig.

Eens de bomen tot op de grond opgebrand, is het ritueel volbracht. Vuren werden eeuwen geleden al gebruikt om een nieuw jaar in te luiden. De komst van het licht welkom te heten. Natuurlijk is het op veel plaatsen ook gewoon een manier om van die vele bomen af te raken en tegelijk een echt volksfeest.

Maar zoals ik al schreef, we lieten het passeren. Vanonder het deken, kijk ik terug op de voorbije weken van feesten.

We deden niet zoveel speciaal. Geen cadeaus omdat we elkaar vertelden dat we voor nu alles hebben wat nodig is en meer. We hebben lekker en van alles gesmuld maar met mate. We deden onze gewone kleren aan, steeds schoon maar niet extra speciaal.

Het gedruis en de drukte gaat elk jaar een beetje meer aan mij voorbij. En blijkbaar ook aan mijn huisgenoten.

Is het zo wat ze zeggen? Dat je na een dieptepunt nog veel meer de gewone dingen gaat waarderen? Het lijkt wel zo. Al was ik altijd al iemand die van één zonnestraal euforisch kan worden. De heerlijkheid van verse koffie. Stappen en frisse lucht binnenzuigen. En zo kan ik nog wel even verdergaan.

Met minder meer dan tevreden zijn. Dat wilde ik u maar even vertellen van op de zetel onder een deken.

Op het eerste gezicht. (1)

2012-01-13T10:57:00.011+01:00

Het idee van AnneTanne kan ik echt niet naast me laten liggen. Vanmorgen liep ik door mijn zonnige tuin met het fototoestel. Weerom dacht ik hetzelfde als altijd, tuin fotograferen is echt mijn ding niet. Het venstertje van het toestel lijkt altijd te klein voor wat ik wil vastleggen. Maar dit is een poging.

De voortuin is sinds vorig jaar helemaal af. Hij mag nu groeien en bloeien, en het enige ik moet doen is af en toe eens met mijn hark ertussen spelen. Wat ik misschien zondag eens ga doen omdat ze zon en droog voorspellen. De hoek van voor heb ik volgezet met de scheuten Hyssop, heilig kruid in het Arabisch, van overal uit de tuin. In de zomer een festijn voor al wat zoemt. De volgende rij is Skimmia. In elke seizoen een andere kleur. Salie, ook weer scheuten uit de tuin en de grote rozemarijn geuren volop in de zomer. In de herfst bloeien de anemonen weelderig. Aan de kant een rijtje heide voor kleur in de herfst.

De groentetuin is verwaarloost in de herfst. Met al het werk dat we in zoon zijn huis hebben verzet, kwam het er niet van de tuin degelijk voor te bereiden voor een komende winter. Hier en daar groeit nog Phacelia als groenbemester. Ik kan nog prei oogsten en nog een paar keer andijvie en rode biet maken. De aardbeien staan op een nieuwe plaats en vormen al scheuten. Zie ik daar nog een verloren schopje in de hoek?

Hier zie je het koffieterrasje voor in de lente. Met twee stoelen al paraat. De compostbakken kregen een andere plaats en staan nu een beetje uit het tuinzicht.

Onze trots al 20 jaar. De eerste boom die we hebben geplant op onze grond, een prachtige beuk met een hoop mussenbewoners die zingen van lente tot winter en terug.

Deze Mispel hebben we recent geplant. Afwachten of hij zich thuis voelt en zo veel mispel vruchten gaat geven, die boordevol vitamine C zitten.

Er is al veel leven in de voorjaarsborder. Zelfs tulpen laten hun hoofdjes al zien en dat is eigenlijk echt te vroeg. Afwachten wat het wordt eens het echt lente is. Op het einde van het plaatje ziet u die twee palen. Ertussen staat een betonnet waartegen vorig jaar voor het eerst frambozen bloeiden. Hopelijk krijgen we een dubbele portie volgend jaar.

Mats loopt een beetje mee door de tuin. Lijkt erop dat hij ook erg benieuwd is naar de Toscaanse jasmijn die ons een overvloed aan geurende bloemen moet geven in de lente en zomer.

Als laatste een luchtbeeldje van mijn seringenboom. De eerste lentebloem waar ik elke dag naar kijk en dan het juiste moment kies voor een weelderig boeket in de grote vaas van mijn grootmoeder. Het echte teken dat de zomer er aan komt.

Het is meer dan één plaatje geworden. Volgende maand probeer ik dezelfde plaatjes te schieten. Voor nu heb ik door mijn tuingebabbel weer veel goesting gekregen in een volgend seizoen.

Oostenrijks blauw.

2012-01-11T14:31:00.003+01:00

Mijn benen zijn beschilderd met blauwe plekken. Ik ben allang blij dat het dat maar is. Drie dagen zaten we in Oostenrijk met het grootste deel van de dag ski’s aan de voeten.

Het was tien jaar geleden maar het gaat een beetje als fietsen. Je verleert het niet. Het gezelschap was fijn en ongecompliceerd. Energie voor diepzinnige gesprekken was er ’s avonds na een dag skiën en aprés-ski toch niet meer.

Zie mij gaan, zeg, in een pak van de C&A.
Ook al tien jaar geleden dat ik dat vond op een rek ergens achteraan met een prijskaartje van 100 Belgische franken.

U kunt wel denken dat ik een beetje uit de toon viel met mijn outfit. Hopelijk begrijpt u wel dat ik me daar niets van heb aangetrokken...

2012.

2012-01-04T21:26:00.003+01:00

Juist tegen het waaien in met Mats de hond gestapt. Wind anno 2012 blaast mijn oren koud en heeft tot hier toe nog niet veel schrijf en rust tijd gebracht.

Het werkjaar is gestart onder een stresserend gesternte. Op het lijstje in mijn hoofd staat geschreven: kan 2012 het jaar worden van een nieuwe professionele uitdaging?

Op persoonlijk vlak wil ik blijven groeien. Crisis binnen jezelf en in je relatie laat sporen na. Onuitwisbaar, onvergetelijk. Ik, wij genazen en bleven op de sporen. Als ik ooit de kans krijg om op gezegende leeftijd ergens bij een houtkachel een boek te schrijven, zal ik over een onderwerp niet moeten nadenken: ‘Er was eens een tocht en een leven na’.

In 2012 ga ik ook terug aardappelen planten. Weer met mijn handen in het zwarte zand zitten en oogsten wat ik zaai. Dartelen over de paadjes tussen de groentebakken. Me helemaal wentelen in de geneugte van de tuin. Ruiken, voelen, kijken en proeven.

Ook wil ik zen in mijn leven introduceren. Dat ook deze weg lang zal zijn, daar twijfel ik niet aan. Meditatie zal me helpen mijn ware aard te vinden en tegelijk een bevrijde manier van leven. Aldus Wikipedia over Zen.

Langs deze weg wens ik u allemaal een mooi en ‘ nieuw ‘ jaar. Vol schone momenten en mensen om graag te zien. Tintelende lentedagen en zwoele zomeravonden. Herfst wandelingen en koude neusweer. Laat u maar eens horen in dit nieuwe jaar, geeft mij misschien net dat extra duwtje om weer eens serieus aan het schrijven te gaan... alvast bedankt ;)

Roos.

2011-12-29T16:47:00.005+01:00

Niets is te moeilijk om aan te pakken, spreekt hij, en neemt een grote schotel en een hoop fruit klaar om gesneden te worden. Ik had gezegd dat ik er te weinig van eet. Op het werk is een appel of peer tussendoor ideaal. Thuis neem ik meestal iets anders.

Lars studeert thuis en ik vind het zalig om hem in en rond het huis te hebben. Zijn laatste jaar op de universiteit wordt vooral veel thuis zijn omwille van stage toestanden. Strijken, koken en meer gezelligheid is voor hem een goeie afleiding om bij zijn boeken vandaan te komen. Ik profiteer er schaamteloos van. Maar vooral chocomelk en praatjes samen, vind ik meer dan fijn. Volgend jaar komt hij weer thuis wonen. Voor mij zal het allesbehalve een aanpassing zijn.

De huisgenoot maakt soep en andere dingen. En ik ben wat vooraf aan het poetsen om het eindejaarsvolk een beetje fatsoenlijk te kunnen ontvangen.

De regen druipt van de ramen. Ik zie geen vogels op de voeder plank en de wolken zijn dreigend. Zojuist was ik bij Roos op bezoek. Ik volg haar al een hele tijd. Leef mee net zoals veel anderen.

Ik weet dat het niet helpt. Maar toch wil ik het vragen. Denk en spreek mee woorden van hoop, licht en genezingsenergie...Het is het enige dat ik kan doen en daarom waag ik het erop.

Er was eens een kerstzondag.

2011-12-26T23:14:00.004+01:00

Er staan enkel nog glazen met restanten van roze bubbels op het aanrecht. De huisgenoot kookte de dag ongestoord rond. Ik zwaaide witte tafellakens op de houten tafel. De smalle kaarsjes passen enkel in mijn snel, van klei, geknede houders.

Nu is het huis weer rustig. Er dwalen vaag nog wat etensgeuren rond. Kerst was niet echt speciaal of overdadig. Meer zoals het moet zijn voor mij. In de vroegte van de ochtend was ik al aan de wandel. Ik kijk rond en zie niets meer dan het alledaagse. De boer voert net als andere dagen zijn schapen. In zijn overall die net als andere dagen niet meer echt proper is.

Dus vind ik kerst op zondag eigenlijk ideaal. Het maakt een zondag iets feestelijker maar het blijft een zondag. De zevende dag die altijd net iets rustiger is.

De volgende dagen houden we een beetje vakantie. Dat hoort zo dezer dagen. Ik wens u van alles hetzelfde. Warme groet!

Een vrijdag voor kerst.

2011-12-23T14:00:00.003+01:00

Gisteren vierden we op de academie eindejaar. Met veel lekkers en alle gezelligheid die daarbij hoort. Nadien reed ik een eindje Nederland in voor het eindejaarsgewinkel. Ik zal u maar niet lastig vallen over de beslissing van mijn maag en darmen om zich, na het thuiskomen, helemaal binnenstebuiten te keren. Het is wel de reden van mijn slaptegevoel op dit moment.

Het wordt lichter buiten, zie ik, en Mats de hond blijft met zijn neus tegen de raam gedrukt. Hij is vastbesloten om zijn zin te krijgen en blijft me smekend aankijken voor een wandeling. Nog even, zeg ik hem, als die banaan proper binnen blijft.

Na al dat buik gerommel nam ik vanmorgen de tijd voor wat uitslapen. Op de achtergrond hoor ik de geluiden van zonen die ontbijten, vooraleer ze vertrekken nog even een: ‘tot straks’, van ver.

Het boek lonkt, al weken. Ik kan het voorspellen. De verpletterende indruk die het gaat nalaten.

In een warm bed, na een onrustige nacht, lees ik uit: Logboek van een onbarmhartig jaar, Connie Palmen.

‘Afhankelijkheid beschouw ik als het ondergeschoven kindje van de vorige eeuw. Het is een omfloerste en zelfs ontkende menselijke conditie in een eeuw waarin de westerse cultuur vrijheid als het hoogste goed ging prediken. Maar liefde zonder afhankelijkheid bestaat niet. Een gezin waarvan de leden onafhankelijk van elkaar leven, in ondenkbaar. Je kunt geen kinderen geboren laten worden als je niet bereid bent de afhankelijkheid van een levend wezen op je te nemen. De maatschappij is een krioelen van onderling afhankelijke personen. Het is onmogelijk deel uit te maken van een democratische gemeenschap zonder goed te keuren dat anderen afhankelijk zijn van jou, en jij van hen.’

Het blaast me omver terwijl ik platlig.

Maanden heb ik met het begrip ‘ afhankelijkheid ‘ gevochten. In hoeverre het toegestaan is afhankelijk te zijn want ik was het evenwicht kwijt. De weegschaal totaal uit haar balans. Geen juiste dosering meer voor afhankelijkheidsmaten.

Tot iemand me zei dat het mocht. Dat samenleven altijd gepaard gaat met afhankelijkheid, en graag zien evenzeer. Ik ben dankbaar voor haar woorden en dat wil ik haar absoluut nog eens zeggen.

Het verdriet om haar Hans, haar grote tweede liefde, druipt van elke pagina. De eerlijkheid over haar verslavingen, de drang naar contemplatie om te kunnen schrijven. Het is geen roman zoals de titel al spreekt. Het is een logboek van onbarmhartig verdriet en hunkering naar verdwenen lichamen.

Ik ben er stil van en kan het u ten zeerste aanraden, dit buitengewoon schrijven.

Schaduwen vangen in de keuken.

2011-12-20T21:34:00.009+01:00

Voor mijn vrij werk op de academie dit jaar ga ik met schaduwen werken. Ik maakte al een fotoreportage van verschillende schaduwen op allerlei ondergronden.

De kamperfoeliestruik die deze herfst uit de grond stormde, gebruik ik nu als uitvalsbasis. Ik heb hem overal in de tuin neergezet en foto's van zijn schaduwen genomen. Een schaduw vangen is onbegonnen werk. Ik tekende schaduwen van op foto's en maakte daar weer andere tekeningen mee. Inspirerend, die schaduwmotieven.

Ik heb de grote tak op verschillende plaatsen ingepakt met jute gedoopt in gips.

Zo krijg ik het motief van op de tak in een negatieve vorm. En dat, overgoten met wat ruimdenkendheid, doet mij denken aan een schaduw.

Vergis u niet. Het is ook weer helemaal niet de bedoeling dat het op een schaduw lijkt. Dat is net de opdracht. Val door midden van driedimensionaal werken met allerlei materialen van de ene verbazing in de andere.

Morgen ga ik nog met klei aan de slag en zal ik opnieuw de keuken kunnen poetsen. Donderdag sleur ik dan alles mee naar de academie in zakken en dozen.

En dan is er thee. Met honing. En een zetel met een deken.

Kunst, en wat het met me doet.

2011-12-15T22:58:00.008+01:00

Deze vrouw met tafelborsten zag ik in het LehmbruckMuseum te Duisburg. Het museum herbergt een prachtige serie beeldhouwwerken van bekende en minder bekende beeldhouwers. Ik merk dat ik 'kunst' anders begin te zien. Door de uren binnen de muren van de academie leer ik kunst een beetje 'doorkijken'. Het werkt enorm inspirerend en ik jubel van binnen bij zoveel enthousiasme.

Langs deze trap afdalen is heel apart. En wat een bijzonder gezicht creëerde deze kunstenaar.

Dinsdag was ik ook in Utrecht. Het werd een dag overgoten met herinneringen aan mijn stap tocht. Na al die tijd kunnen we zeggen dat het een plaats in ieders leven gekregen heeft. We praten de dag rond over het leven na de tocht. Want dat er één voor en na is, daar zijn we het volmondig over eens.

In het Catharijneconvent te Utrecht, kijk ik naar de fascinerende beeldhouwwerken. De schaduwen vallen op de juiste plaats in het gezicht van de Heilige Jacobus, pelgrim uit een ver verleden. Utrecht lijkt een beetje op Amsterdam maar dan minder kleurrijk. Ik hoop er nog een keertje terug te keren.

En nu is het bijna middernacht en wacht ik nog even op de huisgenoot. Onder het deken in slaap vallen is niet zo erg en morgen hoeft de wekker niet vroeg en dat is alvast een prettig vooruitzicht...

De weg naar mezelf in klei.

2011-12-11T23:29:00.000+01:00

Zetelzondag.

2011-12-11T23:19:00.007+01:00

Ik loop tussen de restanten van de herfstsnoei in de appelboomgaard.

Er zijn prachtige exemplaren bij. Grillige vormen die eigenlijk niet in te tomen zijn. Ik besluit dat het geen kersttakken kunnen worden, omwille van hun vorm. Maar weerom ben ik verbaasd over de schoonheid van hout en haar groei.

Dan moet ik aan haar schrijven denken. Een schrijven naar mijn hart. Overal zie je de bomen in huiskamers weer opduiken. Ook de vreselijke Kerstmannen aan een koord en de heftig gekleurde flikkerlichten.

Natuurlijk heb ik eerst nog iets anders te doen. Namelijk de huisgenoten overtuigen dat een boom uiteindelijk niet in een woonkamer hoort te staan. Maar dat gedeelte komt wel goed.

Mijn zelfportret wordt stilaan een feit. In mijn portfolio noemde ik het de weg naar mezelf in klei. Ik zie zelf niet of ik er echt op lijk. Sommigen herkennen mij erin… ik weet het zelf niet zo goed.

Gisteren ben ik tussendoor naar de stad gefietst. De drukte van mensen in de straat maakt mij onrustig. De etalages puilen uit van de glitterkleding en veel bling bling. Mijn visa zit klaar voor gebruik. Zonder nieuwe schoenen, het doel van deze trip, rijd ik terug naar huis. Teveel, te duur, te druk. Pas als ik al een eind de stad uit ben, haal ik diep adem.

Het is nu zondagavond met drukke dagen in het verschiet. Ik ga naar Utrecht om mijn tochtgenote te ontmoeten en naar Duisburg met mijn academievrienden. De rest ga ik opvullen met werken in de instelling, academiegepruts en huis en keukenwerk. Ik hoop tijd te vinden om u van mijn tripjes te vertellen. Want ik weet zeker dat het de moeite zal zijn.

Ook voor u een week met schone momenten…

De dag van de eed.

2011-12-06T14:51:00.005+01:00

Mezelf belonen met een dik stuk na de soep met brood. Dat mag. Maar de tweede keer dat ik het bakkerspapier een stukje oplicht voor een tweede stuk, is eigenlijk een keer teveel. Soms eet ik zelfs een derde stuk en dan spreek ik mezelf speculaas gewijs toe. Dat de huisgenoten ook nog graag mee eten en meer van die doorslaggevende redenen.

Daarnet nam ik een bad na gedane arbeid. Ik dompel mezelf in het hete water en rol een keer rond in bad. Om zeker overal op te warmen. Zoon werkt aan de verwarming in zijn huis en daarom was ik na een paar uur afgekoeld. Met mats de hond aan mijn zijde schilder ik verder en zie alles oplichten.

Zoon heeft nog andere prioriteiten op dit moment. In de vorm van een nieuwe liefde, die hem doet blinken en lachen. En ik vind het zo fijn voor hem. En benieuwd ben ik ook, zachtjes uitgedrukt. Maar we doen het rustig aan, vertelt hij, en dat ik dat slim vind, vertel ik hem.

Ik loop door de regen. De zon schijnt stralend door de druppels en dat geeft een magisch effect. Terwijl ik naast de waterloop stap, ruik ik ook de vochtigheid van de aarde.De natuur verzacht, verlicht mijn somberheid en verwarmd mijn kouwelijk lijf.

Weer opnieuw maandag.

2011-12-05T10:03:00.005+01:00

Ik word stilaan wakker en hoor de stem op de radio vertellen dat ze al gans de nacht vergaderen over minister postjes. Kan je niet beter overdag praten en ’s nachts slapen? Kwestie van je hoofd fris te houden wanneer je belangrijke beslissingen moet nemen. Of klinkt het zo te simpel en versta ik het hele circus niet. Waarschijnlijk is het dat.

De wasmachine draait en met slaapogen liep ik al door de groentetuin voor pastinaken. Een dag van alles en nog wat strekt zich voor me uit. Gelukkig is het huis van zoon om de hoek. Ik fiets straks een paar uur op weg om te klussen. En terwijl ik schrijf, is daar plots de zon. De panelen liggen schoon te blinken. Dat het dak er niet mooier op is geworden, kan me eigenlijk weinig schelen.

Vooraleer ik naar de instelling vertrek, stuur ik nog wat berichtjes. Dat komt omdat een bezoekje of een avondje uit er niet in zit. Ik leef als het ware gefocust de laatste tijd. Dat leerde ik na de tocht, om belangrijke dingen beter te beleven. Zes weken stond mijn dagelijks leven stil, maar ik stopte niet met nadenken over het alledaagse.

Het geeft rust, te weten dat ik beleef wat echt van betekenis is. Zo ontdekte ik ook dat je alles veel beter, weloverwogen kan doen.

Vandaar uit ben ik ook lijstjes beginnen maken. Lijstjes met allerlei grote en kleine plannen, voor dichtbij of verder weg. Het dagelijkse lijstje mag alleen dingen bevatten die ik echt kan uitvoeren. Zo kan ik de druk van teveel en te weinig tijd onder controle houden. Dus daar ga ik maar eens aantrekken en beginnen af vinken.

Misschien schrijf ik u morgen weer eens. Even mijn lijstje van morgen checken…

Geduld is de kunst om uw ongeduld te verbergen.

2011-12-02T15:24:00.001+01:00

Woensdaggeschrijf.

2011-11-30T13:39:00.002+01:00

Het is nog een eind voor zeven uur vanmorgen en het huis is reeds terug stil. Iedereen al uitgevlogen en ik draai nog eens rond. Zonder te slapen, enkel liggen en wat soezelen. Deze woordspeling doet me denken aan het hulpje van de kapper die me gisteren zei dat het nogal misterig was.

Na de middag ging ik dus schilderen. In het huis schijnt de zon heerlijk binnen op dat moment en ik aanschouw het werk dat we al verzet hebben. De rommelmarkt lamp die ik met een restje van lakverf schilderde, is prachtig. Het badkamer plafond moet af vandaag en ik zoek daarbij iets rustig op de radio.

Ik laat de radio stilstaan op de zachte klanken die binnenstromen, geen idee wat voor post het is, denk ik meermaals. Blijkt het radio Maria te zijn, katholieke radio met gebeden en al. In de badkamer luister ik en word helemaal zen van deze zender. Die er natuurlijk compleet over is en ook wel een beetje lachwekkend.

Na een paar uur rijd ik naar huis en zwaai op de oprit nog eens naar zoon zijn buurvrouw. Mevrouw heeft al 36 jaar de ziekte van Parkinson maar wordt door haar man goed verzorgd waardoor ze thuis kan blijven leven. Ze vindt dat gezwaai fijn, vertelt haar man. Dus zwaai ik altijd en wacht geduldig tot ze terug kan zwaaien. Hierbij beweegt ze heftig met armen en hoofd, voor zover haar lichaam een beetje mee wil werken.

Morgenvroeg zal ik mij niet meer moeten omdraaien. Om zeven uur komen er werkmannen ons dak bezetten. Zodat de zon voor energie kan zorgen..

Maan en andere dagen.

2011-11-28T22:20:00.004+01:00

Tegenwoordig is dit het laatste moment van de dag. Een tas thee, van het biologische soort met honing van de imker. Alleen zet ik mij vanavond met mijn thee nog even aan het schrijven. Dan zie ik de restanten van schelp wit en kamille kleurige verf onder mijn nagels.

We hebben hard gewerkt daar in het huis van de zoon. Veel, en meer emmers vuil nicotine water goot ik door het riool. Na de poets zijn we nu beginnen schilderen en elke dag fleurt het huis een beetje op.

De zoon uit Gent is ook een paar weken thuis. Niet makkelijk om vanuit een kot vol vrienden terug thuis te wonen bij ma en pa. Die extra kamer boven wordt ingericht als studeer en ontspanningsruimte. Zo krijgt hij zijn eigen plek, iets groter dan de slaapkamer. Ach, denk ik bij mezelf, het huis is groot genoeg voor iedereen. Samen leven en toch genoeg vrijheid laten voor elkaar. Het blijft zoeken naar een balans, die af en toe zelfs in evenwicht is.

Morgen heb ik een dag vrijaf. Om gezellig te gaan ontbijten en iets te vieren. Terwijl ik de namiddag weer ga vol schilderen bij zoon, krijg ik tijd om mijn gedachten te ordenen. Vooral academie gedachten. Over hoe ik was moet smelten en op hout kan bevestigen. Misschien ga ik in het Clarissenklooster eens aankloppen. Hoe zij was gebruiken om Maria en andere heiligenbeelden te maken. U hoort er nog van. Ondertussen kan u lezen dat ik mijn dagen meer dan rond krijg. Warme groet!

Dagen van zon.

2011-11-20T23:01:00.004+01:00

Bijna tijd om in bed te kruipen maar nog net te wakker. Onder het zetel deken blijf ik lekker warm en heb ik geen last van de kilte, die langzaam valt omdat de verwarming in slaap dommelt. Morgen vroeg om 7 uur stap ik de instelling weeral binnen en denk ik, zeker weten, aan een fijn weekend terug. Er werd gekookt en ondertussen deden we aan aperitieven en krant lezen. Ook is het moment en de plaats ideaal om bij te babbelen vooraleer zoon weer naar Gent vertrekt.

De herfstzon blijft maar stralen en zorgen dat ik elke dag een beetje meer inspiratie krijg voor mijn vrij werk op de academie. Ik plaats het hout op alle mogelijke plaatsen en maak zo fascinerende schaduwen. Eerst morgen maar weer papier kopen om de schaduwen met verf of potlood vast te leggen. Donderdag krijg ik dan opnieuw feedback van mijn docent en kunnen we weer verder creëren.

Het kamperfoelie hout wordt het eindresultaat. In de zon, op het terras ga ik op zoek naar het eigenlijke hout. Dit komt tevoorschijn. Zacht als je erover wrijft en mild van kleur.

Hout is een subliem materiaal uit de natuur. Zo veelzijdig en veelzeggend ook. Getekend door de tijd. Geurend naar het pure.

Een tas thee ga ik nog drinken. En dan, zacht slapen...

Vrijdagheid.

2011-11-18T10:33:00.005+01:00

Die bittere koude is weer vertrokken, voel ik tijdens de ochtendwandeling. Helemaal niet erg want mijn lijf is er precies niet klaar voor. Daarom eet ik dampend eten, slurp van thee met honing en zocht al mijn warme truien weer bij elkaar. De tuin maakt zich in een versneld tempo winter klaar. Dat heb ik elk jaar, opeens gaat het erg snel en zijn die zomerdagen ver weg.

Na een nachtje slapen zijn mijn benen weer ontspannen. De academie dag van gisteren was een dag van rechtstaan, tekenen en kleien met een model voor ons. De vrouw van zestig met het strakke en gebronsde lijf, smeert zich om de zoveel tijd in met olie. Ze staat fier rechtop alsof ze zich in haar eigen badkamer aan het verzorgen is. Als ze in mijn ogen kijkt, ben ik afgeleid van mijn werk. Geweldig om op je zestigste deze fierheid zo ten toon te stellen, denk ik meermaals.

Deze nacht passeerden er dromen van grote, lees reuzinnen, en krachtige vrouwen. Ik moet er een beetje van bekomen. Gelukkig moet ik pas na de middag naar de instelling en voor het avondeten moet ik ook al niet zorgen. Zo neem ik al een aanloopje naar het weekend. Al zal er dan hard gewerkt worden in zoon zijn huis maar daar is dan weer zoveel voldoening van te rapen, dat het erg leuk moe maken is.

Misschien is het verwarrend met twee schrijf adressen maar ik vind het geweldig om hier weer tijd tussen door te maken.

Woensdag.

2011-11-16T10:03:00.006+01:00

De ginkgo biloba gaat traag in winterslaap maar na de laatste dagen vries heeft hij ook toegegeven. Ik zie van binnenuit blaadje na blaadje neervallen. Het blader palet is meer dan schoon.

Zie dat stralen... een laatste zomerstuip.

Al helemaal klaar voor een nieuwe bloei.

Zon door de beukenhaag.

Op het werk zien ze mij weer met karton sleuren. Hieronder zit zelfgemaakte compost en ik verheug me al op de lente wanneer ik het karton ga verwijderen. Het zal weer een pierenfeest zijn.

Zie hier het nieuwe schaduwterras voor in de zomer. De oude tegels krijgen een volgend leven. Nog eens een rommelmarktje afschuimen voor het juiste bankske.

Nu ga ik mijn dag beginnen. Na koffie en de krant en een loopje door de tuin in kamerjas. Afwachten of ik het lijstje met klusjes vandaag afgewerkt krijg. Fijne dag, ook voor jullie aan de andere kant!

Dinsdag.

2011-11-15T09:33:00.005+01:00

Al een paar weken ben ik het aan het uitstellen en aangezien afstel er niet van mocht komen, stapte ik gisteren toch maar haar bureau binnen. Ik trek een stoel bij en vertel over mijn wens om wat uren meer te werken. In hele dagen te werken ook. Zoals ik verwacht had zijn er heel wat bedenkingen van haar kant. Het spanningsveld is groot en ik voel mijn hart in mijn keel kloppen.

Ik zal het meenemen. Erover nadenken en je dan iets laten weten, eindigt ze haar betoog. Daarna stap ik haar bureau weer uit op weg naar de collega’s die met graagte even klankbord spelen.

Vanochtend hoor ik het geschraap vanuit mijn warm bed. Voor het eerst dit jaar weer ijs op de autoramen. De olijf verliest zijn bladeren en volgens mijn velt vrienden zijn de pastinaken nu op zijn best. Ze worden zoeter na de eerste vries vlaag. Van het herfst rood gaan we stilaan naar roestige en gele tinten. Het laatste kleurenpalet vooraleer de bladeren verdwijnen.

Drie dagen vakantie in het vooruitzicht. Ik moet tijd maken voor mijn academie werk. Als de zon gaat schijnen is dat ideaal omdat ik schaduwen nodig heb. Vanuit een schaduw ben ik van plan opnieuw te tekenen. Begrijpelijk als u dit niet zo goed snapt. Wordt vervolgd de volgende dagen…

Zondag.

2011-11-13T15:16:00.002+01:00

Het blijft een gegeven dat je zelf bespeelt. Je schrijft waarover en wanneer je wilt. Beelden uit de natuur en eigen tuin zijn een absolute vrolijkheid. Op hetzelfde moment dat je misschien vanbinnen lijkt te sterven, kan je schrijven over de tuin van je hart en je handen die wroeten in het zwarte zand. De tuin was altijd al therapeutisch, bedenk ik me dan, maar de laatste twee jaar meer dan ooit.

Ook bedenk ik me dat u, ondanks mijn tochtgeschrijf, niet kan weten hoe intens de laatste twee jaar zijn geweest. Hoe ik bij wijze van spreken met mijn rugzak nog op mijn rug, belandde in een situatie die ik totaal niet verwacht had. Mijn wandelschoenen hebben me maandenlang aangekeken vanuit de schoenenkast. Na zes weken was mijn leven drijfzand geworden.

Ik kan niet schrijven, heb ik vaak wanhopig geschreeuwd in mezelf. Laat ik dan maar weer buiten gaan, met de hond maar zonder wandelschoenen. Je hond heeft geluk, hoorde ik meermaals. Geen lange boswandelingen maar enkel blokjes om. En nog eens blokjes om. En. Nog eens.

Nu zit ik hier met mijn benen omhoog. En kan op dit moment alleen vinden dat een chocoladewafel het lekkerste is met een verse tas koffie. Dat de huisgenoot even in mijn tas roert met zijn lepeltje. Dat er al een kookpot verse soep klaarstaat en dat mijn, ons, hart weer rustig wordt.

Hopelijk kunt u hier de draad mee opnemen. U bent in ieder geval van harte welgekomen.

Academiewerk.

2011-11-11T09:20:00.002+01:00

Werken naar een levend model.

Vertrouwd.

2011-11-10T10:33:00.000+01:00

Bijna een half uur later dan gepland steek ik mijn kaart in de tikklok op het werk. Een piep vertelt me dat mijn dienst erop zit en in gedachten verzonken wandel ik naar de auto. Gisteren zat ik aan de directie haar grote tafel. Ik deed een getuigenis waarin ik enkel mijn professionaliteit mocht laten spreken. Geen woorden van verzachtende omstandigheden. Mijn getuigenis werd neer getikt door de snelle vingers van de secretaresse.

In het donker rijd ik naar huis en zie een lichtflits. Een ster? Die valt en vraagt om een wens? Ik spreek geen zinnen maar woorden. En voel dat ik enkel mijn plicht deed daar aan die grote tafel.

Ook maandag zat ik aan een officiële tafel. En kijk hoe grote zoon zijn handtekening zet onder de akte van het huis dat hij kocht. Daarna krijgt hij een bos sleutels en een stevige handdruk van de notaris. Het etentje dat hij ons nadien aanbied is meer dan gezellig. Ik slaap voor het eerst in een paar weken echt rustig.

Ik schrijf ook nog eens op mijn plek van vroeger. Letters, zinnen en kleuren die getuigen van een andere tijd. De grote verandering gaat stilaan weer liggen. Alles krijgt weer de plaats die het eens had. Weer net zoals voor de grote tocht alleen…

Moederwoorden.

2011-11-04T10:20:00.000+01:00

tijdtussendoor

Academie donderdag.

Op het eerste gezicht. (2)

Zijn.

Meditatief moment op zondag.

Donder en vrijdag.

Een dak voor iedereen.

Tijdtussendoorlijk betoog.

Nachtwandelen.

Woensdagschrijven.

Soep op mezelf.

Maandag.

Donderdag, academiedag.

Op een ander.

Bloemekesdag.

Terwijl de bomen smeulen.

Op het eerste gezicht. (1)

Oostenrijks blauw.

2012.

Roos.

Er was eens een kerstzondag.

Een vrijdag voor kerst.

Schaduwen vangen in de keuken.

Kunst, en wat het met me doet.

De weg naar mezelf in klei.

Zetelzondag.

De dag van de eed.

Weer opnieuw maandag.

Geduld is de kunst om uw ongeduld te verbergen.

Woensdaggeschrijf.

Maan en andere dagen.

Dagen van zon.

Vrijdagheid.

Woensdag.

Dinsdag.

Zondag.

Academiewerk.

Vertrouwd.

Moederwoorden.

Donker en licht.

Hout op zaterdag.

Zen, of niet.

Zaterdagwoorden.

Het weekend kleurt.

Ik en klei.

Lachen met het leven.

Nog eens tuingebabbel.

Tuinpraatje.

Face-kijken.

Productiezaterdag.

26 jaar bijeen.

Maandag.

Academiebezigheid.

Tijdje geleden.

Opladen.

Septembervakantie.

Voor Elly en allen die haar omringen.

Maandagverhaal.

Vrijdaggebabbel.

Donderdaggedoe.

Het sprookje om de hoek.

Over dansen op het terras.

Een dag, week en verder.

Dinsdagsteen.

Beelden uit de tuin. Kan gewoon zonder woorden...

Een dag, vroeg begonnen.

Van een nieuwe ijskast en andere dingen.

Afterrain.

Het huis van vroeger en nu.

Hofgekleur.

Bijna zaterdag.

Compenseren op donderdag.

Over vakantie gesproken.

Herman op zondag.

The Deer Friends.

Vierwieler.

Van hout enzo.

Pinksterpluk.

De noodzakelijkheid der dingen.

Einde schooljaar.