Binnen het museum was iedereen een beetje aan het wandelen gegaan. De grote groep versplintert na uren samen op weg. Kijk niet altijd door de lens, zegt Arthur de docent. Het vervormt je zicht op het kunstwerk waar je naar kijkt. Leer van de sculpturen en werkwijze van de kunstenaar. Toch heb ik mijn fototoestel dichtbij omdat ik ze achteraf opnieuw wil bekijken. Een schaduw bijvoorbeeld, lijkt soms veel duidelijker als je een beeld via de foto ziet.

Het voormalig herenhuis in het M-museum is helemaal verlaten als ik er binnen stap. De lange gang wordt fel verlicht en ik zie allerlei hedendaagse accenten.

De droomwereld wordt geschapen door Patrick Van Caeckenbergh. De kunstenaar is aanwezig in het museum en het lijkt wel of hij kan blijven vertellen over de evolutie van zijn werken. Ik ben afgeleid door zijn zelfgebreid giletje. Het gaf hem iets aandoenlijk.




Het bezoek aan Mechelen en de tentoonstelling van Rik Wouters, was iets wat ik zeker niet had willen missen. Nel, zijn vrouw en muze, waren zijn grootste inspiratiebron. De beelden raken me en ik denk aan de kunstenaar die jaren geleden jong stierf ergens op een klein kamertje in Amsterdam.

Het kijken naar kunst en het delen met anderen raakt me evenzeer. We sloten deze dag af in een klein maar bijzonder fijn restaurantje. Met cava voor en koffie na. Meer van dit alles, graag.